Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΘΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΟΥΣ (;)


Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή τα λεγόμενα του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά την επίσκεψη τους στη Δ.Ε.Θ. Μια φράση νομίζω ταιριάζει να πει κανείς εδώ “άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε”. Είναι όντως λυπηρό τέτοια ώρα, ίσως ένα βήμα πριν την οικονομική καταστροφή, να ακούμε από τα πλέον επίσημα χείλη τόσο μα τόσο βατές τοποθετήσεις. Ο μεν κ. Πρωθυπουργός έδειχνε υπερβολικά κουρασμένος υπό το βάρος της δεινής κατάστασης στην οποία έχει βρεθεί η χώρα, ο δε κ. Σαμαράς έδειχνε να απευθύνεται μάλλον σε άλλον πλανήτη. Κρίμα!

Θα περίμενε κανείς να ακούσει αλήθειες και μόνο αλήθειες. Θα περίμενε κανείς να ακούσει πρωτίστως ειλικρινή και δίκαιη αυτοκριτική του πολιτικού συστήματος και των κομμάτων εξουσίας. Θα περίμενε κανείς να ακούσει έστω μια στοιχειώδη προσπάθεια συνεννόησης, να ομονοήσουν στα ελάχιστα, τα ζωτικής σημασίας δηλαδή για την επιβίωση της χώρας. Αντ’ αυτού είδαμε να παίρνουν την σκυτάλη ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Μιχελάκης για ένα ρεσιτάλ επικοινωνιακής τακτικής και μόνο. Από ουσία τίποτα, δυστυχώς.

Και το ερώτημα γεννιέται πηγαία μέσα στον κάθε πολίτη αυτής της χώρας: Μα καλά είναι δυνατόν τέτοια κατάντια; ούτε ίχνος συναίσθηση της καταστάσεως; Κι αν αυτό το υπάρχον πολιτικό προσωπικό συνεχίσει σε αυτό το ρυθμό εμείς οι απλοί πολίτες τι κάνουμε; Ποια είναι η λύση σε αυτό το πλήρης αδιέξοδο;

Κατά την δική μας ταπεινή άποψη η διέξοδος είναι απλή αλλά απαιτεί θυσία και αίμα. Πρέπει λοιπόν να ακολουθηθούν βήμα προς βήμα τα εξής:

1)Η κυβέρνηση δεν πρέπει να κάνει το τραγικό λάθος να οδηγήσει τώρα τη χώρα σε εκλογές. Δεν δικαιούται ο τόπος να υποστεί δεύτερο οδυνηρό λάθος όπως έκανε τότε ο Ελ. Βενιζέλος με τις γνωστές τραγικές συνέπειες για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

2) Επειγόντως θα πρέπει να συμφωνήσουν όλα τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, τα απαραίτητα μέτρα που απαιτούνται για τη διάσωση της χώρας σε απόλυτη συνεργασία με τους εταίρους και δανειστές μας. Αυτά τα μέτρα που θα αποφασιστούν θα πρέπει μέχρι κεραίας να εφαρμοστούν χωρίς να επιτρέπεται σε κανέναν να προπαγανδίζει ανόητες και άνομες πρακτικές τύπου “Δεν πληρώνω”.

3) Ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Σαμαράς αν πραγματικά θέλουν να τους γράψει η ιστορία με χρυσά γράμματα πρέπει να υπερβούν εαυτό και να διαλύσουν τα κόμματα στα οποία ηγούνται. Παρόλο που εγώ προσωπικά στηρίζω τον Γ. Παπανδρέου (διότι πιστεύω στην ειλικρίνεια των προθέσεων του και τιμώ το βάρος που σηκώνει για την διάσωση της χώρας) και παράλληλα ομολογώ ότι ο κ. Σαμαράς είναι ένας καθαρός άνθρωπος με βαθιά παιδεία, θα πρέπει να θυσιάσουν το όποιο δικό τους πολιτικό μέλλον μπρος στο καλό της πατρίδας.

Τα δύο κόμματα εξουσίας πλέον έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο και πρέπει να τελειώσουν εδώ! Ότι είχαν να προσφέρουν το προσέφεραν στην ελληνική κοινωνία. Η μέγιστη πλέον υπηρεσία στην πατρίδα είναι να λάβουν και να υλοποιήσουν αυτή την ιστορική απόφαση. Τότε από τις δύο μεγάλες παρατάξεις την δημοκρατική και την συντηρητική θα προκύψουν νέα κόμματα τα οποία θα στελεχωθούν από νέα πρόσωπα που θέλουν να προσφέρουν ανιδιοτελώς στα κοινά του τόπου, καταθέτοντας τις γνώσεις τους, την όρεξή τους για δουλειά μα πάνω από όλα την ηθική τους ακεραιότητα που έχει χαθεί παντελώς στις ημέρες μας.

4) Αμέσως μετά θα πρέπει να οδηγηθούμε σε εκλογές με συμμετοχή των νέων κομμάτων ώστε να προκύψει νέα Βουλή και νέα κυβέρνηση η οποία θα κληθεί να εκτελέσει με μαθηματική ακρίβεια τα συμφωνηθέντα.

5) Το σύνταγμα της χώρας πρέπει να αναθεωρηθεί ως προς τον θεσμό της Προεδρίας της Δημοκρατίας, το θεσμό της Δικαιοσύνης και το Θεσμό της Εκκλησίας.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να έχει αυξημένες αρμοδιότητες που θα μπορούσαν να δράσουν αντισταθμιστικά ως προς την “ενός ανδρός αρχή” που βιώνουμε τώρα με το Πρωθυπουργικό σύστημα.

Θα πρέπει να απονέμεται δικαιοσύνη σε όλες μα όλες τις υποθέσεις. Διότι μέχρι τώρα αποδίδεται δικαιοσύνη μέχρι ενός επιπέδου υποθέσεων, από κει και πέρα οι αποφάσεις της θέμιδος δεν στηρίζονται στο δίκαιο αλλά σε καθαρά πολιτικές αποφάσεις.

Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς η Εκκλησία θα πρέπει να πρωταγωνιστήσει στην δημιουργία προσώπων- πολιτών, κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνο αν ξαναβρεί το χαμένο της εαυτό που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μετάδοση της Αλήθειας. Δεν μπορεί η Εκκλησία να έχει καταντήσει ένας γραφειοκρατικός οργανισμός και φιλανθρωπικό ίδρυμα εξαιτίας της στρεβλής σχέσης της με το κράτος.

6) Θα πρέπει ο εκάστοτε Πρωθυπουργός της χώρας να έχει δικαίωμα να ασκεί τα καθήκοντά του μόνο για δύο τετραετίες και οι βουλευτές να έχουν δικαίωμα εκλογής μέχρι τρεις τετραετίες. (Κατά αντιστοιχία το ίδιο να ισχύσει για τις Περιφέρειες και τους δήμους της χώρας).

7) Οι έδρες στη Βουλή να μειωθούν σε 200 από 300 που είναι σήμερα.

8) Ο κάθε βουλευτής και υπουργός να δικάζεται όπως ακριβώς ένας πολίτης.

9) Να σταματήσει παντελώς η χρηματοδότηση των Μ.Μ.Ε από τον κεντρικό κορβανά ώστε να πάψει επιτέλους αυτή η σαπίλα μεταξύ κομμάτων, πολιτικών προσώπων και των στεγνών εκβιαστών που δεν είναι άλλα από τα Μ.Μ.Ε.

10) Τέλος ο πολίτης να έχει δικαίωμα να ψηφίζει χωριστά κόμμα από υποψήφιο βουλευτή ώστε επιτέλους να σταματήσει εδώ η κατρακύλα που μαστίζει την Ελληνική κοινωνία με την εκπροσώπησή της στο Κοινοβούλιο από απίστευτης μετριότητας πολιτικών προσώπων.

Διότι πραγματικά είναι να λυπάται κανείς, όταν εκλέγεται βουλευτής και μάλιστα ασκεί εξουσία ως υπουργός, ένας άνθρωπος που είτε μιλάει από το έδρανο της Βουλής, είτε απευθύνει χαιρετισμό σε εκδήλωση λόγου χάριν για τον Κωστή Παλαμά, είτε τοποθετείται σε παρουσίαση βιβλίου, είτε απευθύνει χαιρετισμό σε ένα σύλλογο αναφέρει χαρακτηριστικά: « με αυτές τις λίγες σκέψεις μου θα ήθελα….». Βεβαίως είναι λίγες οι σκέψεις του διότι απλούστατα, στερείται βασικής κλασικής παιδείας και δεν μπορεί το μυαλό του να αναπτύξει περαιτέρω το οποιοδήποτε θέμα για το οποίο έχει κληθεί να μιλήσει. Τρομάζω όμως κι από την άλλη, όταν συλλογίζομαι ότι θα κληθεί να ασκήσει καθήκοντα βουλευτή ή υπουργού, άνθρωπος που έχει αναγάγει σε επιστήμη τον πολιτικό τακτικισμό και στερείται παντελώς πολιτικής ουσίας. Και μάλιστα ο δυστυχής θέλει να φαντάζει γίγαντας ενώ είναι σπιθαμιαίος.


Γι’ αυτό αν θέλουμε να μην διαγραφεί μια ιστορία ενός λαού που έδωσε τα πάντα στην ανθρωπότητα οφείλουμε από τον απλό πολίτη μέχρι και τον ανώτερο άρχοντα αυτού του τόπου να κάνουμε τα σαφή. Κι αυτά περικλείονται απλά στην εξής ευαγγελική ρήση « το ναι ναι , το ου ου, το δε άλλο εκ του πονηρού εστί»!



Ανδρέας Τζουραμάνης

Δημοτικός Σύμβουλος
Δήμου Πατρέων
Επικ. “Πρωτοβουλίας Πάτρας”