ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΗΞΕΡΕ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Διαβάσαμε σήμερα στην τελευταία σελίδα της Πελοποννήσου ένα μικρό παρασκήνιο σχετικά με το πότε και υπό ποιες ...

ΠΟΙΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ

255 οργανισμοί που απασχολούν περισσότερους από 6.000 εργαζομένους ...

ΠΛΑΦΟΝ 2.2ΟΟ ΕΥΡΩ ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Επιφυλάξεις εκφράζει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης για το αν και κατά πόσο η θέσπιση πλαφόν 2.400 ευρώ στις συντάξεις είναι αρκετή...

ΑΝΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ, ΜΕΤΡΑ ΥΨΟΥΣ 11,6 ΔΙΣ ΕΥΡΩ

Σε τεντωμένο σχοινί προσπαθεί να ισορροπήσει το οικονομικό επιτελείο...

ΑΠΑΛΛΑΓΕΣ ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΝΩ ΤΩΝ 40.000 ΕΥΡΩ

Το βασικό σενάριο προβλέπει διατήρηση των απαλλαγών και εκπτώσεων για τους έχοντες εισοδήματα έως 30.000 ευρώ...

ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΤΑ ΣΗΦΟΥΝΑΚΗ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ


O Παντελής Οικονόμου μόλις πήρε την καρέκλα έσβησε τα αντιμνημονιακά κείμενα από την σελίδα του!

Σιδεροκέφαλος. Αυτό ευχόμαστε στον Παντελή Οικονόμου, που από σήμερα διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός οικονομικών. Στο πιο σωστό υπουργείο, δηλαδή. Και γιατί το λέμε αυτό; Διότι πριν από ούτε τρεις μήνες είχε ταχθεί ανοιχτά, μέσα από το προσωπικό του σάιτ, κατά του Μνημονίου.

Αγανακτισμένος παρουσιαζόταν με την κατάσταση.

Τώρα; Τι θα γίνει τώρα; (Κάντε κλικ στη φωτό για μεγέθυνση και διαβάστε το κείμενο)

Διαβάστε όλο το κείμενο του υφυπουργού οικονομικών και ο καθένας ας βγάλει ό,τι συμπέρασμα θέλει. Το συγκεκριμένο κείμενο από σήμερα δεν υπάρχει στο σάιτ του υπουργού. Δεν πειράζει. Στην βουλή τα είπε, άλλωστε. Επίσημα. Και μπορεί η απουσία από το σάιτ να οφείλεται σε... τεχνικό πρόβλημα.

Δείτε, λοιπόν τι έγραφε...

Να βγούμε από το μνημόνιο μια ώρα αρχύτερα: γίνεται! (30-3-11)

«Το πλήρες κείμενο των θέσεων του Παντελή Οικονόμου στην Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βουλής (30 Μαρτίου 2011)

Θα συμφωνήσω με την διαπίστωση της κυρίας Υπουργού ότι η Ευρώπη προχωράει μέσα από κρίσεις και συμβιβασμούς, διότι δε θα μπορούσε να είναι και αλλιώς. Νομίζω όμως ότι πρέπει να αξιολογήσουμε αυτό το Σύμφωνο για το Ευρώ, το προς τα πού προχωράει με αυτό η Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, είναι μια απόπειρα αναβίωσης της ιδέας της ΟΝΕ
κουτσουρεμένης. Αυτό είναι το Σύμφωνο για το ευρώ. Λέω ότι είναι μια αναβίωση της ιδέας της ΟΝΕ η οποία είχε εγκαταλειφθεί και είχε γίνει μια έκπτωσή της σε μια ζώνη κοινού νομίσματος. Αλλά είναι μια ΟΝΕ από την ανάποδη και κουτσουρεμένη. Δηλαδή, με άλλη χρονική διαδοχή και κουτσουρεμένη. Πρώτα απ’ όλα δεν προβλέπεται πουθενά σύγκλιση επιπέδων ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα προβλέπεται σύγκλιση πολιτικών οικονομικών. Μόνο. Άρα, δηλαδή, να γίνει δεύτερη φάση, χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η πρώτη, δηλαδή η σύγκλιση των επιπέδων ανάπτυξης. Όμως, για να το δούμε και αυτό, διότι δεν υπάρχουν τα αναγκαία εργαλεία για να γίνει, δηλαδή, προβλέπουμε ότι κάποια στιγμή το 2013 θα συγκροτηθεί ένας μηχανισμός, υποτίθεται για να στηρίξει το νόμισμα. Και αυτό είναι κουτσουρεμένο. Ο μηχανισμός αυτός είναι λιγότερο αποτελεσματικός από το ευρωομόλογο και είναι πιο ακριβός από τα πακέτα, τα οποία υπήρχαν μέχρι τώρα. Δεν καταλαβαίνω αυτή τη λογική. Ναι μεν η Ευρώπη προχωρά με κρίσεις και συμβιβασμούς, αλλά προχωράει προς την ασυναρτησία, διότι αυτό που γίνεται είναι, νομίζω, απόλυτα ασυνάρτητο.


Παρ’ όλα αυτά, εγώ θεωρώ ότι η κυβέρνηση καλώς είπε ναι στην ασυναρτησία, διότι η πρώτη δουλειά της κυβέρνησης δεν είναι να σώσει την Ευρώπη από την ασυναρτησία, αλλά να βγάλει την πατρίδα μας από τα δύσκολα. Το αντίτιμο το οποίο απέσπασε, υπό τις δεδομένες συνθήκες, εγώ το θεωρώ ικανοποιητικό. Το θεωρώ ικανοποιητικό, πριν μπω στο δύσκολο ερώτημα εάν φτάνει. Να το δούμε αυτό. Λοιπόν, εγώ σας λέω ότι με αυτά που αποσπάσαμε, το αποτέλεσμα είναι ότι στον προϋπολογισμό του 2012, τον οποίο πολύ σύντομα θα κληθούμε να συντάξουμε και να ψηφίσουμε, τα τοκοχρεολύσια αντί για 40 δις που είναι φέτος θα γίνουν 32,5 δις. Όμως πάλι δεν βγαίνει λογαριασμός έτσι. Αυτά τα λέω, διότι έχω να προτείνω κάτι να κάνουμε. Εμείς έχουμε πάθει τώρα το εξής: βρισκόμαστε στο πλαίσιο μιας δανειακής σύμβασης, που είναι το περίφημο Μνημόνιο, το οποίο ακούω από διάφορες πλευρές ότι θα πρέπει να αναθεωρηθεί. Η κυβέρνηση το επικαιροποιεί και συμφωνεί με τους δανειστές. Όμως, δεν βγαίνει τίποτα από τα δύο ούτε η επικαιροποίηση, ούτε η αναθεώρηση. Το Μνημόνιο δεν είναι επιδεκτικό ούτε στην επικαιροποίηση ούτε στην αναθεώρηση, διότι δεν οδηγεί σε λύση. Έλυσε μεν το πρόβλημα του δανεισμού, αλλά έχει φτιάξει ένα καταστροφικό πρόβλημα χρέους. Μάλλον υπήρχε το πρόβλημα χρέους, αλλά το έκανε μη διαχειρίσιμο.

Για να μπορέσουμε όμως να καταγγείλουμε το Μνημόνιο, διότι αυτή είναι η μόνη λύση που υπάρχει, να καταγγελθεί αυτή η σύμβαση, πρέπει μέχρι τον Ιούνιο όπου είναι η Σύνοδος Κορυφής, η οποία θα οριστικοποιήσει τις αποφάσεις και θα πρέπει να ζητηθεί η έναρξη του μηχανισμού όχι το 2013, αλλά το 2012. Η μόνη λύση την οποία μπορεί η κυβέρνηση να κάνει, είναι να καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση που έχει και να ενταχθεί στον μηχανισμό τώρα. Εάν μπορούσε να ενταχθεί τώρα να το συζητήσουμε. Το 2012 να το ξανασυζητήσουμε, αλλά το 2013 είναι πλέον δώρον άδωρον. Για να μη σας πω ότι μέχρι το 2013, ακριβώς επειδή η Ευρώπη προχωράει μέσα από κρίσεις και συμβιβασμούς, μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Δηλαδή αντί για δανειακές διευκολύνσεις, να υπάρξουν κάποιες αόριστες εγγυήσεις και να δούμε ποιοι θα είναι τότε στις κυβερνήσεις κλπ..

Εγώ πιστεύω ότι αυτό πρέπει να διεκδικήσουμε, εν όψει της Συνόδου Κορυφής του Ιουνίου, διότι αυτό είναι το ζήτημα. Σε ό,τι αφορά τα γενικότερα θέματα όπου έγινε μεγάλη συζήτηση και για τους οίκους αξιολόγησης και για όλα αυτά. Εγώ έχω να σας πω το εξής: έχω κάνει μια ερώτηση στον Υπουργό Εξωτερικών, διότι αυτό είναι θέμα της διεθνούς κοινότητας και δεν μπορεί η κυβέρνηση να το αντιμετωπίσει. Πρέπει κάποια στιγμή να τεθεί το θέμα και ο ΟΗΕ πρέπει να αντιμετωπίσει και να απαγορεύσει τη λειτουργία των μηχανισμών αυτών. Τρεις «παίκτες» έχουν φτιάξει «ένα μαγαζί» και άλλοι τρεις «παίκτες» ένα άλλο και παίζουν οι ίδιοι με βάση τις εκτιμήσεις τις οποίες διαχειρίζονται. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λάθος αυτά που λένε για την Ελλάδα. Αυτό είναι ένα άλλο θέμα το οποίο θα πρέπει ίσως να το συζητήσουμε, αλλά να επηρεάζουν αυτό που λέγεται αγορά - το οποίο είναι αμφίβολο αν υπάρχει καν αν και αυτό είναι ένα άλλο θέμα -. Νομίζω το Υπουργείο σας κυρία Υπουργέ, όχι εσείς η ίδια, θα πρέπει να ενεργοποιηθεί και κάτι θα πρέπει να γίνει. Δε μπορεί να το κάνει η κυβέρνηση μόνη της, αλλά θα πρέπει να υπάρχει σε διεθνές επίπεδο πρωτοβουλία. Κατά τη γνώμη μου στον ΟΗΕ.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω το εξής. Επειδή εχθές συζητήσαμε στην Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας, για τη Λιβύη όπου και εκεί υπάρχουν πάρα πολλά αμφιλεγόμενα σημεία. Βεβαίως, συμφωνώ με αυτό που είπε ο κ. Βρεττός ότι εμείς δε μπορούμε να συμμετέχουμε αλά καρτ κάπου, διότι άμα συμμετέχουμε, θα πρέπει να είμαστε συνεπείς. Ξέρετε όμως ότι αξιολογούμεθα και για το βαθμό της συνέπειας και τη προθυμίας μας και θα σας έλεγα ότι διαισθάνομαι με όλα αυτά που βλέπω, ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» περισσότερο από ότι μας συμφέρει ως χώρα και ίσως αυτό θα πρέπει να το προσέξουμε λίγο».

Αυτά λοιπόν έγραψε (και διάβασε στην βουλή) ο κ. υπουργός τότε, και με μιας τα διέγραψε μόλις τσάκωσε την υπουργική καρέκλα.

ΔΗΛΩΣΗ ΑΥΓΕΝΑΚΗ ΓΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ

Ο Υπεύθυνος του Τομέα Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας της Δημοκρατικής Συμμαχίας, Βουλευτής Ηρακλείου, κ. Λευτέρης Αυγενάκης, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
 
«Η κατάργηση του Υπουργείου Θαλάσσιων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας αποτελεί μια ακόμα αρνητική εξέλιξη για την Ελληνική Ναυτιλία. Δυστυχώς, ακόμα και αυτές τις κρίσιμες ώρες, ο συγκεκριμένος πολύ βασικός, ισχυρός πυλώνας της οικονομίας μας δεν τυγχάνει της προσοχής που πρέπει, υποβιβάζεται και περιορίζεται ξανά υπό την αρμοδιότητα του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης.
 
Η Δημοκρατική Συμμαχία έχει ξεκάθαρα ταχθεί υπέρ της σύστασης ανεξάρτητου και ισχυρού Υπουργείου Ναυτιλίας καθώς ο σημαντικότατος αυτός κλάδος για την εθνική μας οικονομία χρειάζεται έναν ενιαίο και αυτόνομο διοικητικό φορέα. Είναι δεδομένο ότι η Ελληνική Ναυτιλία έχει σημαντικότατη συνεισφορά και μερίδιο στην εθνική μας οικονομία και ως εκ τούτου, κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία οφείλει να υποστηρίζει την περαιτέρω ανάπτυξή της και όχι τον περιορισμό της».