Η 3η Σεπτέμβρη με τα μάτια του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου



thumb
Όχι μία, όχι δύο, αλλά πολλές φορές έχει πέσει στο τραπέζι των επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ η ιδέα να αλλάξουν τη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη, τη Διακήρυξη της ίδρυσης του κόμματος που 36 χρόνια τώρα, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, αποτελεί την πλέον «σταθερά» του πολιτικού μας συστήματος.
Το ίδιο έγινε και φέτος – αν τουλάχιστον πιστέψουμε ορισμένα δημοσιεύματα. Ωστόσο, πηγές του Μαξίμου, πολύ κοντά στον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ από το 2004 Γιώργο Παπανδρέου, διαβεβαιώνουν ότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει στην ατζέντα! Μπορεί κάποιοι στο ΙΣΤΑΜΕ να έβαλαν κάτω τα χαρτιά (και τις ιδέες...), όμως το θέμα δεν φαίνεται να προχώρησε όπως μας διαβεβαιώνουν. Το τι ακριβώς συμβαίνει – αν συμβαίνει... – θα το μάθουμε στην πανηγυρική ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο για την 3η Σεπτέμβρη.
Αναμένοντας λοιπόν τι θα πει ο πρωθυπουργός, εμείς θα σας παρουσιάσουμε την 3η Σεπτέμβρη, την ιστορική αυτή ημέρα για το ΠΑΣΟΚ, μέσα από τα μάτια του 22χρονου, τότε, Γιώργου Παπανδρέου.
«Ήμουν στην αίθουσα και παρακολουθούσα. Υπήρχε συγκίνηση, αγωνία, περηφάνια. Στελέχη, αντιστασιακοί. Το νέο γεννιόταν. Κορυφαία στιγμή. Θυμάμαι πλάι στον πατέρα την Αμαλία Φλέμινγκ και τη Σύλβια Ακρίτα, τονΚώστα Σημίτη, τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο... Αλλά και τις επόμενες ημέρες, η αυτοοργάνωση, ο ενθουσιασμός, η δημιουργία των Ομάδων Πρωτοβουλίας σε όλη τη χώρα. Όλα ήταν πρωτόγνωρα». (3.9.2005).
Η περιγραφή, με τα λόγια του ίδιου του σημερινού πρωθυπουργού, αφορά, όπως καταλάβατε, την εκδήλωση - συνέντευξη στον ημιώροφο του ξενοδοχείου «Κινγκ Πάλας» στις 3 Σεπτεμβρίου 1974. Προέρχεται δε, από διάφορες συνεντεύξεις του σημερινού πρωθυπουργού στον αείμνηστο συνάδελφο των «Νέων» Γιάννη Ε. Διακογιάννη, έναν από τους συχνότερους συνομιλητές του.
«Ήμουν μαζί με τους φωτογράφους, λες και ήθελα και εγώ να απαθανατίσω ιστορικές στιγμές. Ήταν και η εποχή τότε τέτοια, που ήθελα πιο πολύ απ’ όλους να είμαι σε μια γωνία. Άλλωστε στην αίθουσα του ‘‘Κινγκ Πάλας’’ ήταν τόσοι οι αγωνιστές που είχαν δώσει τα πάντα στον αγώνα για τη Δημοκρατία. Αυτοί είχαν τον πρώτο λόγο».
Πώς όμως ήταν ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου εκείνη την ημέρα, εκείνη την ώρα; Πώς ο γιος έβλεπε τον γονιό του εκείνη την ιστορική ημέρα;
«Ο πατέρας είχε μια αγωνία. Έσβηνε, έγραφε, ήθελε το κείμενο της Διακήρυξης να είναι τέλειο, ξεχωριστό, ριζοσπαστικό. Όταν φτάσαμε στο “Κινγκ Πάλας”, στις 3 Σεπτέμβρη, το πρόσωπό του έλαμπε. Κι όταν σηκώθηκε, φορώντας ένα αγαπημένο του πουκάμισο, για να διαβάσει, μίλαγε με πάθος. Τον είχε συνεπάρει το κείμενο. Ήταν ευτυχισμένος». (3.9.2003).
Και σε άλλο σημείο: «Θυμάμαι τον πατέρα που ενώ τις προηγούμενες ημέρες ήταν γεμάτος αγωνία ώστε το κείμενο να είναι εντυπωσιακό, την ώρα που το διάβαζε έδειχνε τέτοια ηρεμία! Ήταν πιο όμορφος από ποτέ! Μου έλεγε αργότερα:
‘‘Σήμερα δεν ιδρύσαμε απλά ένα μεγάλο Κίνημα, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για όλους αυτούς τους αγωνιστές που είδες. Το σημαντικότερο είναι ότιγυρίσαμε σελίδα στην ιστορία της Ελλάδας. Γιώργο, το κόμμα αυτό είναι η μεγάλη συμβολή μας στην εδραίωση και εμπέδωση της Δημοκρατίας, ο φορέας για μεγάλες αλλαγές. Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, αλλά του ελληνικού λαού. Ό,τι φτιάξαμε δεν έγινε για να πάμε να γίνουμε υπουργοί και πρωθυπουργοί. Τέτοιοι πέρασαν πολλοί από τη χώρα’’».