Πάτρα: «Το μεταναστευτικό δεν πρόκειται να λυθεί με αστυνομικά μέτρα»


Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη σχετικά με το μεταναστευτικό πρόβλημα στην Πάτρα παραχώρησε στο attacktv.gr ο Χρήστος Γεωργίου, καθηγητής Βιοχημείας στο πανεπιστήμιο Πατρών και αρθρογράφος.





Ο κ. Γεωργίου υποστηρίζει ότι οι μετανάστες και οι Έλληνες πολίτες έχουν τα ίδια συμφέροντα. Όπως καταπατούνται τα δικαιώματα των μεταναστών, καταπατούνται με πρωτοφανή τρόπο και τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών. Υπογραμμίζει ότι το ζήτημα των προσφύγων και των μεταναστών συνδέεται με την πίεση και τα πλήγματα που δέχεται η μεγάλη πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων από την κρατούσα πολιτική και επισημαίνει ότι, με το να υποστηρίξουν τα δικαιώματα των μεταναστών, οι Πατρινοί υποστηρίζουν στην ουσία τα δικά τους δικαιώματα.
Ακόμα, τονίζει ότι για τους μετανάστες της Πάτρας είναι μονόδρομος η φυγή προς την Ευρώπη, καθώς το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο για τη μετανάστευση τους εξωθεί σε αποχώρηση και δεν επιτρέπει την ενσωμάτωσή τους στην τοπική κοινωνία, αλλά αντίθετα τους κάνει πρόσφορους στα κυκλώματα διακίνησης.
Τα πρόσφατα επεισόδια μεταξύ προσφύγων, ο κ. Γεωργίου, τα χαρακτηρίζει αναμενόμενα, εξηγώντας πως όταν οι άνθρωποι εγκλωβίζονται θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν έναντι των συμπατριωτών τους ή μεταναστών άλλης εθνότητας, ενώ επίσης σχολιάζει εκτενώς την πρόσφατη εμφάνιση στην Πάτρα της ακροδεξιάς Χρυσής Αυγής.
Ο καθηγητής εκτιμά ότι το μεταναστευτικό ζήτημα δεν πρόκειται να βελτιωθεί, αν δεν αλλάξουν οι επικρατούσες πολιτικές και ότι τα αστυνομικά μέτρα δεν πρόκειται να λύσουν ή να περιορίσουν το θέμα, καθώς δεν εξαλείφονται τα αίτια που γεννούν τη μετανάστευση και την προσφυγιά. Σύμφωνα με τον κ. Γεωργίου, αν η κεντρική εξουσία αποφάσιζε να χορηγήσει άσυλο και ταξιδιωτικά έγγραφα στους πρόσφυγες, το μεταναστευτικό ζήτημα θα λυνόταν. Αντί αυτού όμως, όπως αναφέρει, η κεντρική εξουσία προτιμά να μεταβιβάζει το πρόβλημα στις τοπικές κοινωνίες, καθώς και ότι οι μετανάστες χρησιμοποιούνται από τις κεντρικές εξουσίες πρώτον για να στρέφεται η δυσαρέσκεια των πολιτών σε αυτούς και όχι στις εφαρμοζόμενες πολιτικές και δεύτερον για να κατεβάζουν τις απαιτήσεις των πολιτών στις επερχόμενες παραβιάσεις των δικαιωμάτων και των κεκτημένων τους.